سفارش تبلیغ
صبا ویژن


پایگاه زمین شناسی 88 دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)

نتایج بررسیهای دانشمندان بین المللی نشان می دهد تا سال 2014 خرده سنگهای باقیمانده از سونامی 11 مارس ژاپن به سواحل آمریکا می رسد. به گزارش خبرگزاری مهر، در اثر سونامی پس از زلزله 9 ریشتری 11 مارس ژاپن بیش از 200 هزار ساختمان ویران شد و همین مسئله موجب شد که میلیونها تن سنگ وارد دریا شود. اکنون تیمی بین المللی زیر نظر مرکز تحقیقات اقیانوسیه محاسبه کردند که توفانهایی از این سنگهای سواحل شرقی اقیانوس آرام به سواحل غربی به ویژه آمریکا و هاوایی می رسند. این تیم تخمین زده اند که تا 18 ماه آینده حجم وسیعی از خرده سنگها از ژاپن وارد سواحل جزایر هاوایی می شوند و تا سال 2014 کالیفرنیا شروع به دریافت زباله ها و خرده سنگهایی حاصل از سونامی ژاپن می کند.
   براساس گزارش کانال 6 نیوز آنلاین، سرانجام تا 5 سال آینده هاوایی مجددا مورد هجوم گروهی دیگر از خرده سنگها قرار می گیرد.

نوشته شده در چهارشنبه 90/2/7 ساعت 12:39 عصر توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

محققان لرزه شناسی در تلاشند برای سئوالی که درباره زمان وقوع زمین لرزه های بزرگ و احتمال وقوع زمین لرزه های مهیب در آینده دور یا نزدیک به وجود آمده است، پاسخی منطقی بیابند، سئوالی که امروز به نظر بی پاسخ می آید.
   به گزارش خبرگزاری مهر، سونامی مرگبار سال 2004 در اندونزی که آمار مرگ و میر ناشی از آن به 250 هزار نفر رسید، در نتیجه وقوع اولین زمین لرزه ای 9 ریشتری بود که از سال 1967 به بعد رخ داد. وقوع زمین لرزه های کوچکتر اما مخرب در شیلی، هائیتی، نیوزیلند و در نهایت زمین لرزه 9 ریشتری اخیر ژاپن منجر به ایجاد این تفکر در میان دانشمندان شده است که آیا تعداد زمین لرزه های بزرگ رو به افزایش گذاشته است؟
  
   زمین لرزه در نتیجه آزادسازی ناگهانی فشارهای ارتعاشی است که با وارد آمدن فشار و سائیده شدن صفحه های پوسته زمین طی سالها ذخیره شده است. بزرگترین زمین لرزه ای که تا به حال به ثبت رسیده است، زمین لرزه 9.5 ریشتری شیلی بود که در سال 1960 رخ داد و توانست رکورد فشارهای ارتعاشی که از سال 1900 تا آن سال از زمین آزاد شده بود را بشکند زیرا انرژی این زمین لرزه یک چهارم انرژی بود که از سال 1900 تا آن زمان از زمین آزاد شده بود. زمین لرزه ژاپن نیز در عرض کمتر از چند دقیقه یک بیستم این انرژی را به خود اختصاص داد.
  
   به گفته "ریچارد استر" از موسسه معدن و تکنولوژی در نیومکزیکو و رئیس انجمن لرزه شناسی آمریکا، زمین لرزه اندونزی توجه همگان را نسبت به زمین لرزه های مهیب برانگیخت. زمین لرزه های شیلی و ژاپن در کنار زمین لرزه 9.2 ریشتری سال 1964 در آلاسکا نیز سونامی های مهلکی را به وجود آوردند.
  
   وی معتقد است پس از فرو نشستن زمین لرزه های بزرگ در دهه 1980 و 1990، شاید اکنون انسانها دوباره در میانه عصر جدیدی از زمین لرزه های بزرگ قرار گرفته باشند. اطلاعات به ثبت رسیده از قرون پیشین دوره هایی را آشکار می کنند که در این دوره ها تعداد غیرطبیعی از زمین لرزه های مهیب رخ داده اند، زمین لرزه هایی که شدت آنها از 8 ریشتر بالاتر بوده است. برای مثال داده های جهانی لرزه نگاری نشاندهنده افزایش قابل توجه وقوع زمین لرزه های بزرگ از سال 1950 تا سال 1967 هستند.
  
   اما دوره های آرامتری نیز وجود دارند که طی آنها تعداد کمتری زمین لرزه رخ داده است و تنها با در اختیار داشتن 100 سال اطلاعات درباره زمین لرزه، دانشمندان چندان از مفهوم این دوره های زمین لرزه و یا اینکه این دوره ها اصلا مفهومی دارند یا نه، اطمینانی ندارند.
  
   حتی اگر خوشه ای بودن زمین لرزه های مهیب پدیده ای طبیعی باشد، دانشمندان هیچ اطلاعی ندارند که چه شدتی از یک زمین لرزه می تواند منجر به تحریک و خلق زمین لرزه بزرگ دیگری در نقاط مختلف جهان شود. زمین لرزه ها به این شهرت دارند که پس لرزه های کوچکتری را از خود به وجود می آورند که این پس لرزه ها می توانند در فواصل بسیار دورتری از مرکز زمین لرزه رخ دهند، مانند ژاپن که پس لرزه های آن در نبراسکا نیز احساس شد.
  
   اما "اندرو مایکل" زمین شناسی از مرکز مطالعات زمین شناسی "منلو" در کالیفرنیا الگوی وقوع زمین لرزه های بزرگ را بدون در نظر گرفتن پس لرزه های آنها مورد مطالعه قرار داده و به این نتیجه رسید که الگوی این زمین لرزه ها کاملا تصادفی هستند و می توان خوشه های زمین لرزه های بزرگ را به سادگی در قالب آماری توضیح داد از این رو به اعتقاد وی نمی توان از این خوشه های زمین لرزه و پس لرزه های آنها برای پیش بینی زمین لرزه های آینده و توضیح نحوه وقوع دسته ای از زمین لرزه های بزرگ استفاده کرد.
  
   محققان دانشگاه تگزاس و مرکز مطالعات زمین شناسی آمریکا شواهد بیشتری را علیه تاثیر وقوع خوشه ای زمین لرزه ها ارائه کرده اند به اعتقاد آنها زمین لرزه های بزرگ عامل شکل گیری زمین لرزه های بزرگ دیگر در مقیاس جهانی نیستند.
  
   "استر" معتقد است نادر بودن وقوع زمین لرزه های بزرگ به این معنی است که سئوال درباره ارتباط احتمالی میان زمین لرزه های بزرگ سئوالی بی پاسخ است، زیرا زمین لرزه های 7 ریشتری تنها در حدود 15 بار در سال رخ می دهند و زمین لرزه های 9 ریشتری چند بار در یک قرن.
  
   مایکل نیز معتقد است تا زمانی که دانشمندان اطلاعات بیشتری درباره میزان وقوع زمین لرزه های بزرگ به دست نیاورده اند، با وجود اینکه نباید نسبت به این پدیده طبیعی بی توجهی کرد، اما در عین حال نباید چندان نیز نگران بود. رگبار جدید زمین لرزه های بزرگ شاید نشانه ای برای وقوع زمین لرزه های بیشتر به شمار نروند، اما استر می گوید آسیب پذیرتر شدن انسانها در برابر تاثیراتی که زمین لرزه ها از خود به جا می گذارند، امری غیرقابل انکار است.
  
   بر اساس گزارش ای بی سی، استر می افزاید بسیاری از شهرهای بزرگ و در حال توسعه جهان خود را برای وقوع زمین لرزه های بزرگ آماده نکرده اند در عین حال جوامع ساحلی نیز در حال توسعه بوده و به شدت در معرض تهدید سونامی های عظیم قرار دارند، این به آن معنی است که امروز انسانهای زیادی در مناطق پرخطر جهان زندگی می کنند.

نوشته شده در چهارشنبه 90/2/7 ساعت 12:39 عصر توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

دانشمندان آمریکایی می گویند شواهدی وجود دارد که نشان می دهد در ستاره های دنباله دار آب وجود دارد. این نظریه با تئوری رایج که می گوید ستاره های دنباله دار آنقدر گرم نمی شوند تا بدنه یخی آنها آب شود، تناقض دارد. بر اساس گزارش منتشر شده در روز چهارشنبه، محققان دانشگاه آریزونا و مرکز فضایی جانسون ذرات گرد و غبار بر خاسته از سطح یک ستاره ی دنباله دار را که بوسیله فضا پیمای استارداست Stardust در سال دو هزار و چهار جمع آوری شده بود تجزیه و بررسی کردند. ایو برگرEve Berger ، یکی از محققان دانشگاه آریزونا گفت: quotation mark در این نمونه ها ما کانیهایی یافتیم که تنها با وجود آب تشکیل می شوند. احتمالا در سطح ستاره های دنباله دار آب وجود دارد.
   quotation mark دانت لورتا Dante Lauretta ، استاد شیمی دانشگاه آریزونا گفت: quotation mark هنگامیکه یخ ذوب می شود آب ناشی از آن کانیهایی را حل و بصورت آهن و سولفید مس رسوب می کند. quotation mark او گفت: quotation mark کانیهای نمک در دمای بین پنجاه تا دویست درجه سانتیگراد تشکیل می شوند. این در حالیست که پیشتر گفته می شد دمای داخل یک ستاره دنباله دار زیر صفر است. quotation mark به گزارش خبرگزاری یوپی ، لورتا گفت: quotation mark این تحقیق نشان می دهد این یافته هرگز با مشاهدات جزئی یا پرواز یک فضاپیما در اطراف یک ستاره دنباله دار بدون جمع آوری نمونه ها امکانپذیر نبود.
   منبع: واحد مرکزی خبر

نوشته شده در چهارشنبه 90/2/7 ساعت 12:34 عصر توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

در بین زلزله‌شناسان این بحث درگرفته که آیا زمین‌لرزه‌های بسیار بزرگ سالیان اخیر، تنها یک تصادف و پیک آماری هستند یا نشان از رخدادهای بزرگ‌تری دارند؟ از اواخر سال 2004 / 1383، سیلی از زلزله‌های بزرگ و سونامی‌های پیامد آنها، دنیا را تکان داده است، ابتدا تمام آب اقیانوس را به جزایر اندونزی کوبید، سپس شیلی را زیرورو کرد، و در نهایت هم آن بر سر ژاپن آورد که دیدیم و خواندیم. زلزله‌هایی با این قدرت، به ندرت رخ می‌دهند: از سال 1900 تاکنون، تنها 7 زلزله با قدت بیش از 8.8 ریشتر (زمین‌لرزه‌ای که شیلی را لرزاند) در سراسر زمین ثبت شده‌اند.
  
   پس چه شده که سه تا از این هفت زمین‌لرزه تنها در یک بازه زمانی نسبتا محدود شش سال رخ داده‌اند؟ در حالی که برخی از دانشمندان ادعا می‌کنند که این «ابر لرزه‌ها» ممکن است پیش‌قراولان طوفانی از زمین‌لرزه‌های بسیار بزرگ باشند، خیلی‌های دیگر به توضیح دیگری باور دارند که بر مبنای آن، موجی از زلزله‌های بزرگ که زمین را فرا گرفته ، چیزی بیش از یک نوسان آماری نیست.
  
   به گزارش نیچر، چارلز بیوف، زلزله‌شناس بازنشسته سازمان زمین شناسی ایالات متحده (USGS) در دنور کلرادو می‌گوید سیل اخیر زلزله‌ها در اقصی نقاط زمین، تا حد زیادی شبیه به مجموعه زلزله‌هایی است که در نیمه قرن گذشته رخ داده ات. زمین‌لرزه‌های آن دوره که شامل 3 زمین‌لرزه با قدرت بیش از 9 ریشتر بود، ابتدا کامچاتکا، بعد شیلی و در نهایت آلاسکا را در یک بازه زمانی 12 ساله لرزاند. به گفته بیوف که در گردهمایی سالیانه انجمن زلزله شناسان امریکا در ممفیس تنسی سخن می گفت، احتمال این که زلزله‌هایی با چنین قدرتی در چنان بازه زمانی کوتاهی رخ دهند کمتر از 4 درصد است.
  
   در به‌روزرسانی تحلیلی که اولین بار در ژوئن 2005 / خرداد 1384 منتشر شد، بیوف و همکارش دیوید پرکینز، از زمین‍‌شناسان سازمان زمین‌شناسی امریکا، ادعا کرده‌اند که دور تازه زمین‌لرزه‌های بزرگ شاید نشان‌دهنده آغاز یک دوره از ابر لرزه‌ها در سراسر زمین باشد. به گفته بیوف، با توجه به مدل طراحی شده آن دو، احتمال این که یک زمین‌لرزه دیگر با قدرت یبش از 9 ریشتر یا بیشتر در 6 سال آینده رخ دهد، تقریبا 63 درصد است.
  
   با در نظر گرفتن گزارش‌هایی که اکنون دانشمندان در مورد قدرت شگرف زلزله 9.0 ریشتری توهوکو که در 11 مارس 2011/ 20 اسفند 1389 ژاپن را درهم نوردید، می‌دهند، این هشدار ترسناک‌تر به نظر می‌رسد. در جریان این همایش، پژوهشگران اعلام کردند که شوک اصلی زمین‌لرزه، یک واسطه زلزله‌ای تا پیش‌از این قفل شده را، در ناحیه‌ای به درازای 250 کیلومتر و پهنای 170 کیلومتر دچار گسست کرد. به رغم این‌که قسمت عمده انرژی زلزله در دو دقیقه اول آن آزاد شد، پس‌لرزه‌های متعدد (که خیلی از آنها بیش از 6.4 ریشتر قدرت داشتند) در 20 دقیقه پس از آن رخ دادند. به گفته پژوهشگران، زمین‌لرزه و پس‌لرزه‌های آن، روی هم رفته مناطقی را دچار گسست کرد که تا پیش از آن، در 5 زلزله جداگانه می‌لغزیدند. در نتیجه، کل منطقه شمالی هونشو که بزرگ‌ترین جزیره ژاپن است، تقریبا یک متر به سمت شرق جابجا شد، در حالی که ناحیه‌ای که کم‌ترین فاصله را با مرکز زلزله داشت، 5.4 متر به طور افقی جابجا شد و یک متر هم از ارتفاع آن کاسته شد؛ و این فرونشست ناگهانی، سبب افزایش خسارات سونامی مرگباری شد که دقایقی بعد جزیره را در نوردید.
  
   با این وجود، به گفته خیلی از دانشمندان، همسانی ظاهری چنین ابر لرزه‌هایی، که شامل زلزله‌های اخیر در اندونزی، شیلی و ژاپن می‌شود، می‌تواند بدون هیچ ارتباط مستقیمی بین آنها رخ داده باشد. ریچارد آستر، پژوهشگر ژئوفیزیک در موسسه معدن‌کاوی و فناوری نیومکزیکو می‌گوید: «هنگامی که شما تست‌های آماری انجام می‌دهید، غالبا به اعداد هیجان‌انگیزی می‌رسید». این خوشه‌بندی‌ها را می‌توان در مورد زلزله‌های کوچک هم انجام داد. از سال 1900، تنها 4 زلزله با قدرت بیش از 8.5 ریشتر اتفاق افتاده است. وی می‌افزاید در حالی‌که زلزله‌شناسی مدرن تنها کمی بیش از یک قرن قدمت دارد، فرایندهای زمین‌شناختی که منجر به وقوع زمین‌لرزه‌های بزرگ می‌شوند، بیش از صدهاهزار سال زمان برده‌اند تا به اینجا رسیده‌اند.
  
   به دنبال الگودر یک تحقیق دیگر، اندرو مایکل، زلزله‌شناس سازمان زمین‌شناسی امریکا در منلوپارک کالیفرنیا، داده‌های مربوط به زلزله‌های بزرگ را بررسی کرد تا شواهدی از خوشه‌های زلزله‌ای و ارتباط بین آنها پیدا کند. به جای استفاده از یک حد مشخص برای دامنه زلزله، او تحلیل‌های آماری متعددی را با استفاده از حدهای پایینی متفاوت قدرت زلزله انجام داد تا به الگویی برای زلزله‌هایی که در بازه‌های زمانی چند ماهه تا چند ساله رخ داده بودند برسد؛ و البته هیچ چیزی پیدا نکرد. او می‌گوید: «من خیلی چیزها را آزمودم و هیچ دلیلی نیافتم که به استناد آن بتوانم تصادفی بودن این خوشه‌ها را رد کنم.»
  
   البته این بدان معنی نیست که زلزله‌های بزرگ، سبب تحریک فعالیت‌های زمین‌شناختی دیگر نمی‌شوند. تقریبا 4 ماه بعد از این که زلزله سال 2004 اندونزی را لرزاند، زلزله دیگری با دامنه 8.6 ریشتری، درست در همان ناحیه رخ داد که به گفته دانشمندان، نتیجه باز توزیع فشار در زیر پوسته زمین در اثر زلزله اول بود. به گفته آستر، عموما دامنه این جابجایی فشارها محدود به ناحیه کوچکی در همان همسایگی است. البته وی می‌افزاید به رغم وجود شواهدی دال بر این‌که حرکت زمین در اثر زلزله‌های بزرگ، سبب تحریک زلزله‌های کوچکی در هزاران کیلومتر دورتر می‌شود، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که بتوان ادعا کرد چنین تحریکی برای زلزله‌های بزرگ هم اتفاق می‌افتد.
  
   تحقیق دیگری نیز که به تازگی منتشر شده، این ادعا را تایید می‌کند. تام پارسونز، زلزله‌شناس سازمان زمین‌شناسی امریکا به همراه آرون ولاسکو از دانشگاه تگزاس در ال‌پاسو، بانک‌های اطلاعات زلزله‌های سازمان زمین‌شناسی را بررسی کردند تا دریابند که آیا زلزله‌های 7 ریشتری و بالاتر، سبب تحریک زلزله‌های متوسط در نقاط دیگر جهان شده‌اند یا خیر. در بازه زمانی 1979 / 1358 تا 2009 / 1388، 205 زلزله بالای 7 ریشتر رخ داده‌اند. به رغم اینکه خیلی از این زلزله‌ها سبب بروز پس‌لرزه‌های محلی در روزهای بعد از وقوع شده‌اند، پارسونز و ولاسکو هیچ افزایش متناظری را در تعداد زلزله‌های 5 تا 7 ریشتری که در فواصل دور از این زلزله‌ها رخ می‌داد، مشاهده نکردند.
  
   در این تحلیل، همچنین ادعا شده که بعد از یک زلزله بزرگ، بازتوزیع فشار در گسل‌های نزدیک به مرکز زلزله، به فاصله‌ای در محدوده 2 یا سه برابر طول گسل اصلی زلزله محدود می‌شود. به گفته پارسونز، این بدان معنی است که حتی ابر لرزه‌ها هم نمی‌توانند سبب بروز زلزله‌های بزرگی در فاصله بیش از 1000 کیلومتر از مرکز خود شوند.


نوشته شده در یکشنبه 90/2/4 ساعت 9:52 صبح توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

قدرت زلزله 11 مارس ژاپن و سونامی ناشی از آن تنها چیزی نیست که دانشمندان را شگفت زده کرده است. عواقب این زلزله برای پوسته زمین نیز یکی از معضلاتی است که دانشمندان از آن شوکه شده‌اند. به گزارش خبرگزاری فارس، زلزله 9 ریشتری ژاپن و چهارمین زلزله قدرتمند ثبت شده در تاریخ همچنین منجر به تغییرات غیرمعمول، شدید و گسترده‌ای در پوسته زمین از طریق آبگونه سازی شده است.
  
   زلزله در نزدیکی سواحل، بنادر و رودخانه‌ها می‌تواند زمین خیس و ماسه‌ای را تکان دهد و به طور موقت آن را از جامد به مایع تبدیل کند روندی که به آبگونه سازی مشهور است. ماسه سنگین و صخره‌ها غرق می‌شوند و آب و شن سبک تر به سطح زمین می‌آیند. سطح زمین به آرامی تغییر می‌کند.
  
   آبگونه سازی ناشی از زلزله ژاپن در طول صدها مایل می‌تواند احساس شود و حتی مهندسان با تجربه‌ای که به دیدن مناطق فاجعه زده به طور مثال پس از زلزله شیلی و نیوزلند عادت کرده‌اند را شوکه کند.
  
   در تحقیقات جدید این سؤال مطرح شده که آیا مقررات کنونی ساختمان سازی در سایر مناطق آسیب پذیر مانند اروگون، واشنگتن و کالیفرنیا می‌تواند در برابر این آبگونه سازی شدید مقاومت کند.
  
   اسکات اشفورد به لایو ساینس گفت: ما نمونه‌هایی از آبگونه سازی پوسته زمین را به این شدت دیده بودیم اما فاصله و گستره این پدیده در ژاپن به طرز نا معمولی شدید است.
  
   در برخی مناطق کل سازه در حال غرق شدن در رسوب بوده است. تغییرات پوسته زمین لوله کشی‌ها آب، فاضلاب و گاز را تخریب کرده و عملکردهای بنیادین مورد نیاز در منطقه را فلج کرده است. ما جاهایی را دیدیم که تا 1.2 متر هم نشست کرده بودند.
  
   به نوشته مجله لایو ساینس مدت زمان 5 دقیقه‌ای زلزله ژاپن می‌تواند کلید شدت آبگونه سازی بوده و ممکن است دانشمندان را مجبور کند تا تخمین آسیب‌های ناشی از آن را مورد بازبینی قرار دهند. این پدیده در پوسته‌های جوانتر زمین می‌تواند بسیار مهمتر باشد.
  
   لایه‌های جوان از نظر زمین شناسی آنهایی هستند که در 10 هزار سال گذشته شکل گرفته‌اند. برای مثال در اورگون این مناطق شامل اکثر مناطق پایین شهر پورتلند، فرودگاه بین‌المللی پورتلند، مناطق صنعتی نزدیک به آنها می‌شوند.

نوشته شده در یکشنبه 90/2/4 ساعت 9:52 صبح توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

زلزله 9ریشتری بیستم اسفندماه در ژاپن، سواحل شمال شرقی این کشور را تا 84 سانتیمتر زیر آب فرو برده است. به گزارش ایرنا، همچنین مطابق برآوردهای صورت گرفته توسط سازمان هواشناسی ژاپن، فروکش کردن سواحل منطقه در همان زمان وقوع زلزله، موجب تشدید سونامی و ورود موج های برخاسته از این زلزله به مناطق ساحلی و شهری شده است.


نوشته شده در یکشنبه 90/2/4 ساعت 9:51 صبح توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

کشف فسیلی با دندان های تیز در غرب امریکا، حلقه گم شده در تکامل دایناسورها را پر کرد. به نوشته شماره امروز روزنامه یو اس ای تودی، حلقه گم شده در زنجیره تکامل دایناسورها با کشف فسیل یک دایناسور تیزدندان در نیومکزیکو کشف شد. این کشف فوق العاده کمک می کند رد پای تکامل دایناسورهای ارژانتین و برزیل را از حدود دویست و سی میلیون سال قبل تا آخرین گروه از این جانوران مانند تیراناسوروس رکس دنبال کنیم. این فسیل که به quotation mark دائمونوسوروس چالیودوس quotation mark موسوم شده است، پوزه ای کوچک و دندان هایی تیز دارد و قدمت آن به دویست و پنج میلیون سال قبل یعنی پایان دوره تریاسیک می رسد.
   فقط سر و گردن این دایناسور کشف شده است از این رو محققان نمی توانند درباره ابعاد کامل آن اظهار نظر کنند. آنها حدس می زنند که این دایناسور در اندازه یک سگ بزرگ بوده است.

نوشته شده در یکشنبه 90/2/4 ساعت 9:51 صبح توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

دیموسدر سال ???? میلادی، هنگامی که شیپارلی به دقت در حال ترسیم کانال ها بر روی نقشه هایش بود. یک ستاره شناس آمریکایی به نام آساف هال نیز در حال مشاهده مریخ بود. او از نوعی تلسکوپ انعکاسی جدید ?? سانتی متری، واقع در رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده در شهر واشنگتن استفاده کرد. ستاره شناس، سالها به دنبال قمرهای مریخ بودند. یوهانس کپلر در قرن هفدهم میلادی اعلام کرده بود که مریخ باید دو قمر داشته باشد. او معتقد بود که در ورای منظومه شمسی، یک الگوی ریاضی نهفته است. طبق این الگو، تعداد قمرهای سیاراتی که پس از زمین قرار دارند، باید افزایش یابد؛ به این ترتیب که تعداد آنها هر دفعه باید دوبرابر شود. باتوجه به اینکه  زمین دارای یک قمر است و در زمان کپلر تصور می شد که سیاره مشتری چهار قمر دارد، بنابراین طبق ریاضیات حاکم بر این تئوری، مریخ باید دو قمر داشته باشد.
قمرهای جدیدفوبوس
آساف هال در ابتدای اوت ???? میلادی مشاهدات طاقت فرسایی را برای یافتن اقمار مریخ آغاز کرد. در آن زمان، نزدیکی سیاره مشکلاتی ایجاد می کرد. مریخ آن قدر نزدیک بود که به هنگام مشاهده آن توسط تلسکوپ، درخشندگی قابل توجهش، اشکالی در دید ایجاد می کرد. هال در یازدهم اوت متقاعد شد که چیزی نمی تواند بیابد؛ ولی همسرش به او اصرار کرد که بار دیگر نگاه کند، بالاخره در آن شب، او متوجه چیزی شد. آن جرم آسمانی، خیلی کوچک بود؛ ولی قطعا وجود داشت. سپس آسمان ابری شد.
در شانزدهم اوت، آسمان دوباره صاف شد و هال توانست قمر را به وضوح مشاهده کند. در روز هفتم اوت، هال با پیدا کردن قمر دوم به هیجان آمد. به این ترتیب، نظریه دوبرابر شدن اقمار درست به نظر می رسید. دانشمندان همچنان تصور می کردند که سیاره مشتری دارای چهار قمر و سیاره زحل دارای هشت قمر است. اما آنها در سال ???? میلادی قمر پنجم مشتری و در سال ???? میلادی قمر نهم سیاره زحل را کشف کردند. به این ترتیب، نظریه کپلر برای همیشه منسوخ شد.
ترس و وحشت
آساف هال، اقمار مریخ را به صورت نقاطی نورانی و متحرک مشاهده کرد ولی تصاویری که در سال ???? میلادی توسط فضاپیمای مارینر و وایکینگ ارسال شد، نشان داد که اقمار دوقلوی مریخ، ظاهری بسیار ناهنجار و بی قاعده دارند. هال این اقمار را به افتخار اسبهای کالسکه خدای جنگ در افسانه یونان، فوبوس ( به معنای ترس) و دیموس( به معنای وحشت) نامید.
آساف هال نتوانست اندازه اقمار مریخ را تعیین کند. مشاهدات بعدی نشان داد که ابعاد قمر بزرگتر، یعنی فوبوس، تقریبا ??×??×?? کیلومتر است. فوبوس خیلی به مریخ نزدیک است و در فاصله ???? کیلومتری آن قرار دارد. نزدیکی زیاد باعث می شود که این قمر با سرعت زیاد حول مریخ بچرخد، به طوری که هر چرخش کامل آن، هفت ساعت و ?? دقیقه طول می کشد.
دیموس هم مانند فوبوس دارای یک مدار دایره ای شکل است؛ ولی در فاصله ????? کیلومتری مریخ قرار دارد. ابعاد و اندازه دیموس دقیقا برابر ??×??×?? کیلومتر است و ?? ساعت و پنج دقیقه طول می کشد تا یکبار به دور مریخ بچرخد. فوبوس و دیموس، هر دو تاریک اند و به خاطر وجود دهانه های آتشفشانی، شبیه شهاب سنگ های آبله گون اند. قطر بزرگ ترین دهانه آتشفشان در فوبوس هشت کیلومتر است. هال بعد از مرگ همسرش، این دهانه را استیکنی نامید.
جذب در فضا
فوبوس و دیموس، خیلی قدیمی اند. این امکان وجود دارد که دو قمر، همزمان با مریخ شکل گرفته باشندو در اثر تجمع همان ذرات فضایی که مریخ را به وجود آورده اند، پدید آمده باشند. البته دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که بیشتر مورد تایید است. طبق این نظریه، اقمار مریخ، قطعات جدا شده از یک انفجار قدیمی  در نقطه ای از فضایند. این سیارک ها،پس از مدتی سرگرانی در فضا، جذب میدان گرانشی مریخ شده اند. برای آن که مریخ بتواند سرعت سیارک های عبوری را کم کند و آن ها را در مدار خود نگاه دارد، باید دارای جو بزرگتر و چگالی بیشتری نسبت به جو و چگالی کنونی باشد تا به صورت یک ترمز عمل کند. هم اکنون، هر دو قمر مریخ، به طور همزمان به دور سیاره گردش می کنند. قمرهای مریخ نیز همانند قمر زمین، همیشه از یک سمت خاص رو به مریخ اند.
جرم هر سیاره را می توان از روی تناوب های مداری و نیز فاصله سیاره از قمرها محاسبه کرد. به این ترتیب، ما به کمک فوبوس و دیموس دریافته ایم که جرم مریخ فقط ?? درصد جرم زمین و حجم آن ?? درصدحجم زمین است. این، بدان معناست که چگالی متوسط مریخ کمتر از زمین است؛ بنابراین بعید است که دارای یک هسته فلزی به بزرگی هسته فلزی زمین باشد.
فوبوس و دیموس تقریبا حول خط استوای مریخ در حال گردش اند. اگر فردی بر روی مریخ بایستد، نسبت به یک بیننده خارجی، شانس کمتری برای دیدن اقمار مریخ دارد؛ زیرا هر دو قمر به سیاره مریخ نسبتا نزدیک اند. یک ناظر مریخی برای دیدن دیموس نباید در موقعیتی بیش از ?? درجه شمالی یا جنوبی خط استوا قرار بگیرد و برای دیدن فوبوس نباید نزدیک تر از ?? درجه شمالی یا جنوبی باشد.


نوشته شده در پنج شنبه 90/1/25 ساعت 11:38 عصر توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

در سال ???? میلادی، هنگامی که شیپارلی به دقت در حال ترسیم کانال ها بر روی نقشه هایش بود. یک ستاره شناس آمریکایی به نام آساف هال نیز در حال مشاهده مریخ بود. او از نوعی تلسکوپ انعکاسی جدید ?? سانتی متری، واقع در رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده در شهر واشنگتن استفاده کرد. ستاره شناس، سالها به دنبال قمرهای مریخ بودند. یوهانس کپلر در قرن هفدهم میلادی اعلام کرده بود که مریخ باید دو قمر داشته باشد. او معتقد بود که در ورای منظومه شمسی، یک الگوی ریاضی نهفته است. طبق این الگو، تعداد قمرهای سیاراتی که پس از زمین قرار دارند، باید افزایش یابد؛ به این ترتیب که تعداد آنها هر دفعه باید دوبرابر شود. باتوجه به اینکه  زمین دارای یک قمر است و در زمان کپلر تصور می شد که سیاره مشتری چهار قمر دارد، بنابراین طبق ریاضیات حاکم بر این تئوری، مریخ باید دو قمر داشته باشد.
قمرهای جدیدفوبوس
آساف هال در ابتدای اوت ???? میلادی مشاهدات طاقت فرسایی را برای یافتن اقمار مریخ آغاز کرد. در آن زمان، نزدیکی سیاره مشکلاتی ایجاد می کرد. مریخ آن قدر نزدیک بود که به هنگام مشاهده آن توسط تلسکوپ، درخشندگی قابل توجهش، اشکالی در دید ایجاد می کرد. هال در یازدهم اوت متقاعد شد که چیزی نمی تواند بیابد؛ ولی همسرش به او اصرار کرد که بار دیگر نگاه کند، بالاخره در آن شب، او متوجه چیزی شد. آن جرم آسمانی، خیلی کوچک بود؛ ولی قطعا وجود داشت. سپس آسمان ابری شد.
در شانزدهم اوت، آسمان دوباره صاف شد و هال توانست قمر را به وضوح مشاهده کند. در روز هفتم اوت، هال با پیدا کردن قمر دوم به هیجان آمد. به این ترتیب، نظریه دوبرابر شدن اقمار درست به نظر می رسید. دانشمندان همچنان تصور می کردند که سیاره مشتری دارای چهار قمر و سیاره زحل دارای هشت قمر است. اما آنها در سال ???? میلادی قمر پنجم مشتری و در سال ???? میلادی قمر نهم سیاره زحل را کشف کردند. به این ترتیب، نظریه کپلر برای همیشه منسوخ شد.
ترس و وحشت
آساف هال، اقمار مریخ را به صورت نقاطی نورانی و متحرک مشاهده کرد ولی تصاویری که در سال ???? میلادی توسط فضاپیمای مارینر و وایکینگ ارسال شد، نشان داد که اقمار دوقلوی مریخ، ظاهری بسیار ناهنجار و بی قاعده دارند. هال این اقمار را به افتخار اسبهای کالسکه خدای جنگ در افسانه یونان، فوبوس ( به معنای ترس) و دیموس( به معنای وحشت) نامید.
آساف هال نتوانست اندازه اقمار مریخ را تعیین کند. مشاهدات بعدی نشان داد که ابعاد قمر بزرگتر، یعنی فوبوس، تقریبا ??×??×?? کیلومتر است. فوبوس خیلی به مریخ نزدیک است و در فاصله ???? کیلومتری آن قرار دارد. نزدیکی زیاد باعث می شود که این قمر با سرعت زیاد حول مریخ بچرخد، به طوری که هر چرخش کامل آن، هفت ساعت و ?? دقیقه طول می کشد.
دیموس هم مانند فوبوس دارای یک مدار دایره ای شکل است؛ ولی در فاصله ????? کیلومتری مریخ قرار دارد. ابعاد و اندازه دیموس دقیقا برابر ??×??×?? کیلومتر است و ?? ساعت و پنج دقیقه طول می کشد تا یکبار به دور مریخ بچرخد. فوبوس و دیموس، هر دو تاریک اند و به خاطر وجود دهانه های آتشفشانی، شبیه شهاب سنگ های آبله گون اند. قطر بزرگ ترین دهانه آتشفشان در فوبوس هشت کیلومتر است. هال بعد از مرگ همسرش، این دهانه را استیکنی نامید.
جذب در فضا
فوبوس و دیموس، خیلی قدیمی اند. این امکان وجود دارد که دو قمر، همزمان با مریخ شکل گرفته باشندو در اثر تجمع همان ذرات فضایی که مریخ را به وجود آورده اند، پدید آمده باشند. البته دیدگاه دیگری نیز وجود دارد که بیشتر مورد تایید است. طبق این نظریه، اقمار مریخ، قطعات جدا شده از یک انفجار قدیمی  در نقطه ای از فضایند. این سیارک ها،پس از مدتی سرگرانی در فضا، جذب میدان گرانشی مریخ شده اند. برای آن که مریخ بتواند سرعت سیارک های عبوری را کم کند و آن ها را در مدار خود نگاه دارد، باید دارای جو بزرگتر و چگالی بیشتری نسبت به جو و چگالی کنونی باشد تا به صورت یک ترمز عمل کند. هم اکنون، هر دو قمر مریخ، به طور همزمان به دور سیاره گردش می کنند. قمرهای مریخ نیز همانند قمر زمین، همیشه از یک سمت خاص رو به مریخ اند.
جرم هر سیاره را می توان از روی تناوب های مداری و نیز فاصله سیاره از قمرها محاسبه کرد. به این ترتیب، ما به کمک فوبوس و دیموس دریافته ایم که جرم مریخ فقط ?? درصد جرم زمین و حجم آن ?? درصدحجم زمین است. این، بدان معناست که چگالی متوسط مریخ کمتر از زمین است؛ بنابراین بعید است که دارای یک هسته فلزی به بزرگی هسته فلزی زمین باشد.
فوبوس و دیموس تقریبا حول خط استوای مریخ در حال گردش اند. اگر فردی بر روی مریخ بایستد، نسبت به یک بیننده خارجی، شانس کمتری برای دیدن اقمار مریخ دارد؛ زیرا هر دو قمر به سیاره مریخ نسبتا نزدیک اند. یک ناظر مریخی برای دیدن دیموس نباید در موقعیتی بیش از ?? درجه شمالی یا جنوبی خط استوا قرار بگیرد و برای دیدن فوبوس نباید نزدیک تر از ?? درجه شمالی یا جنوبی باشد.


نوشته شده در پنج شنبه 90/1/25 ساعت 11:38 عصر توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

آیا می دانستید که گاهی به هم می رسیم و می گوییم 120 سال زنده باشی یعنی چه و از کجا آمده؟ برای چه نمی گوییم 150 یا 100 سال یا ...
در ایران قدیم، سال کبیسه را به این صورت محاسبه می کردند که به جای اینکه هر 4 سال یک روز اضافه کنند و آن سال را سال کبیسه بنامند (حتما همه می دانند که تقویم فعلی که بنام تقویم جلالی نامیده می شود حاصل زحمات خیام و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است) هر 120 سال، یک ماه را جشن می گرفتند و کل ایران این جشن برپا بود.
برای اینکه بعضی ها ممکن بود یک بار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی داد تا این جشن ها را دوباره ببینند (و بعضی ها هم این جشن را نمی دیدند) به همین دلیل دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو می کرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی و این به صورت یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد که وقتی به هم می رسیدند بگویند 120 سال زنده باشی.


نوشته شده در دوشنبه 90/1/22 ساعت 9:23 صبح توسط جیمز هاتن| نظرات ( )

<      1   2   3   4   5   >>   >

قالب وبلاگ : پارس اسکین